kadoartikelen
© DCT, 2015-2018
Het ontstaan van Israël
Het ontstaan van de huidige staat Israël is een wonderlijk verhaal dat begint in het jaar 70 na Christus, In dat jaar namen de Romeinen Jeruzalem in en verwoestten de Tempel. Hiermee kwam een einde aan de Joodse staat. Het is ook het begin van de 'diaspora', de verspreiding van de Joden over de wereld. Vele Joden vluchtten in die periode namelijk naar landen waar het wel veilig was om te wonen. Een grote groep Joden kwam echter in opstand en even leek het erop dat de Joden hun vrijheid weer snel terug kregen. Grote delen van het land werden heroverd en zelfs Jeruzalem kwam weer in Joodse handen. Toch konden de Joden uiteindelijk niet op tegen de overmacht van de Romeinen. Zij sloegen de opstand op gruwelijke wijze neer. Honderdduizenden stierven, tienduizenden werden als slaven verkocht. Vervolging Vanaf die tijd mochten Joden niet binnen een straal van honderd kilometer van Jeruzalem wonen. Ook werd de naam van het land gewijzigd in Palestina. Jeruzalem kreeg de naam Aelia Capitolina. Het bestuderen van de Thora werd verboden en in Jeruzalem werden heidense afgodsbeelden geplaatst. Voor de Joden in Israël volgde een tijd van een komen en gaan van verschillende overheersers. Soms kregen ze wat meer vrijheid, dan werden ze weet onderdrukt. Ook de Joden buiten Israël hadden het zwaar. De christenen zagen hen als Godmoordenaars, die Jezus Christus hadden gedood. Daarnaast deden et de wildste geruchten de ronde. Zo zouden Joden misoogsten veroorzaken en de oorzaak zijn van verschrikkelijke ziekten. Ook zouden Joden het bloed van christelijke kinderen gebruiken voor hun rituelen. De moslims zagen de Joden als ondergeschikt en lieten hen onder andere hoge belastingen betalen. In zowel islamitische als christelijke landen werden vele Joden gedood. Om aan de vervolging in West-Europa te ontkomen, vluchtten veel Joden naar Oost-Europese landen. Maar helaas, toen deze landen onder Russisch bestuur kwamen, nam daar de vervolging verschrikkelijke vormen aan. Terwijl in Europa de vervolging afnam werden vele Joden in Rusland en de landen onder Russisch bestuur vermoord in zgn. pogroms. Onder de Joden had altijd al een verlangen geleefd om terug te keren naar het Bijbelse land Israël. De vervolgingen en de slechte omstandigheden waarin de Joden zich bevonden versterkten dat gevoel. Veel Russische Joden vertrokken naar Palestina om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Zij ontwikkelden onder zware omstandigheden diverse landbouwkolonies. Het land was in die tijd een dunbevolkte woestenij.   Jodenstaat In 1895 schreef Theodor Herzl het boek 'De Jodenstaat'. Hij was een Hongaarse Jood en werkzaam als journalist. Hij zag dat waar de Joden ook woonden, ze nergens veilig en vrij waren. Voor hem was er maar  één, oplossing voor dit probleem: een eigen land voor de Joden. In de inleiding van zijn boek schreef hij: 'Het idee dat ik in dit boek uitwerk, is oeroud. Het is het herstel van de Joodse staat.' Het boek van Herzl maakte grote indruk. Niet dat het idee van een eigen land nieuw was, maat niet eerden was het plan zo uitvoerig beschreven. Twee jaar na het verschijnen van zijn boek werd een groot congres gehouden. Joodse afgevaardigden uit vele landen kwamen bij elkaar en stelden zich tot doel: 'Een thuis voor de Joden ia Palestina.' Er werd grond in Palestina gekocht en dorpen gesticht. Aan het begin van de 20e eeuw trokken vele duizenden Joden naar het Beloofde Land. In die tijd maakte dit deel uit van het Turkse rijk.   Engelse steun? Als na de Eerste Wereldoorlog Palestina in Engelse handen valt, komt de vorming van een Joodse staat een stuk dichterbij. De Engelsen stonden al voor het uitbreken van de oorlog positief tegenover de oprichting van een dergelijke staat. Ze dachten dat door de verbeterde levensomstandigheden, de Arabische bevolking ook de voordelen van de Joodse immigratie zou inzien. Door de instroom van Joods kapitaal en de oprichting van onder andere scholen en medische voorzieningen, was de ontwikkeling van het land namelijk in een stroomversnelling gekomen, Vele Arabieren uit de omringende landen waren daardoor al naar deze gebieden geëmigreerd.   Jordanië Al wij snel na het einde van de Eerste Wereldoorlog werd in het gedeelte aan de oostkant van de Jordaan de Arabische staat Jordanië gesticht. Dat maakte toen ook deel uit van Palestina. De Joden dachten nu snel in het overige deel een Joodse staat te kunnen vestigen. In plaats daarvan volgde een periode van grote onzekerheid. Iedereen leek van mening te verschillen over hoe de beloften die aan de Arabische en Joodse gemeenschap gedaan waren, moesten worden uitgelegd.   Weerstand De spanning tussen Arabieren en Joden, die al bestond vanaf de tweede helft van de 19e eeuw, bereikte in deze periode een dieptepunt met de Grote Arabische Opstand. Deze georganiseerde opstand begon in 1936 en duurde drie jaar. In die drie jaren werden vele Joden, maar ook Engelse ambtenaren door de Arabieren vermoord. De Engelsen wijzigden onder deze druk keer op keer hun standpunt. Ze begrepen dat als zij enige invloed in het Midden Oosten wilden houden, ze de steun van de Arabieren hard nodig hadden. De Joodse gemeenschap was meer dan teleurgesteld in de houding van Engeland. Sommige Joodse groeperingen probeerden vanaf dat moment met geweld hun doel te bereiken. Tweede Wereldoorlog Net zoals de Eerste Wereldoorlog van grote betekenis is geweest in het tot stand komen van de staat Israël, zo ook de tweede. Tijdens deze oorlog vochten Joden zij aan zij met de Britten. De Arabieren zagen juist wel wat in Hitlers plannen om de Joden uit te roeien, en zochten contact met de Nazi's. Dat maakte des te meer duidelijk hoever de twee groepen uiteen lagen. Toen de Tweede Wereldoorlog afgelopen was en bekend werd hoe erg de Joden hadden geleden, besefte de hele wereld dat zolang de Joden geen eigen land hadden, het moorden en vervolgen zou doorgaan. Ook kwam er kritiek op het beleid van de Engelsen die niet toestonden dat de overlevenden van de naziekampen naar Palestina mochten emigreren.   Onafhankelijkheid Engeland legde het probleem voor aan de Verenigde Naties. Die besloten om zowel een Joodse als een Arabische staat te stichten in het gebied ten westen van de Jordaan. De Arabieren verwierpen het plan, de meeste Joden vierden feest toen het plan werd aangenomen. Op 14 mei 1948 kwamen de Joodse leiders van Israël bij elkaar. David Ben Goerion, de latere Minister President las een Verklaring van Onafhankelijkheid voor. Met de tekening van dit document was de geboorte van de staat Israël een feit. De aanname van het verdelingsplan door de VN betekende niet dat de Joden nu vredig in hun eigen land konden gaan wonen. Arabische bendes, die veelal uit goedbewapende vrijwilligers uit de omringende landen bestonden, pleegden meer en meer aanslagen op de Joden. Ondertussen gingen de Joden door met hun pogingen zoveel mogelijk mensen het land binnen te smokkelen. Engeland had al aangegeven niet te willen meewerken aan de uitvoering van het verdelingsplan. De VN had zelf geen leger beschikbaar om het plan uit te voeten. Dus zou de uitkomst van de oorlog tussen de Joden en de Arabieren bepalen hoe de toekomstige grenzen zouden gaan lopen.   Oorlog Nadat Engeland zich uit het land had teruggetrokken, vielen vijf Arabische landen Israël aan. De bedoeling was de jonge staat te vernietigen. Er barstte een hevige strijd los, maar in plaats van een totale vernietiging, bezat Israël aan het einde van de oorlog meer grondgebied dan zij in het verdelingsplan toegewezen had gekregen. Egypte bezette de Gazastrook, Jordanië het gebied dat later de Westelijke Jordaanoever zou gaan heten en een gedeelte van Jeruzalem. In plaats van in deze gebieden een Palestijnse staat te vestigen, werden deze gebieden gebruikt als uitvalbasis voor terroristische aanvallen. Het was in deze periode (1964) dat de PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) werd opgericht met als doel Israël te vernietigen. In de hierop volgende jaren volgden er meerdere oorlogen. Allemaal het resultaat van de aanhoudende weigering van de Arabieren om de Joodse staat te erkennen. De twee belangrijkste oorlogen zijn de Zesdaagse oorlog en de Yom Kippoer oorlog.   De Zesdaagse oorlog (1967) De PLO voerde vanuit het door Jordanië bezette gebied vele terroristische acties uit. Daarnaast beschoot het Syrische leger Israël in het noorden. Ook Jordanië en Egypte stelde zich vijandig op. Een nieuwe aanval van de Arabische landen leek onvermijdelijk. In een bliksemactie vernietigde Israël echter de Egyptische luchtmacht en de Syrische tanks. Opnieuw bleek Israël te sterk voor zijn vijanden. Zij veroverden in slechts zes dagen Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever op de Jordaniër, de Sinai woestijn en de Gazastrook op de Egyptenaren en de Golanhoogvlakte op de Syriërs. Israël verwachtte nu vrede te kunnen sluiten in ruil voor teruggave van de veroverde gebieden. Helaas reageerden de Arabische landen met de drie nee's van Khartoem": Geen vrede met Israël (no peace), geen onderhandelingen met Israël (no negotiations) en geen erkenning van Israël (no recognition).   De Jom Kippoer oorlog (1973) Op de meest heilige dag van de Joden, Grote Verzoendag (Jom Kippoer), deden de Arabieren nogmaals een poging Israël van de kaart te vegen. Er werd bewust voor deze dag gekozen. De meeste Joden waren i.v.m. Grote Verzoendag thuis of in de synagoge om te vasten en te bidden. Hoewel Israël in eerste instantie volkomen overrompeld werd wisten ze ook deze oorlog te winnen. Toch was deze overwinning een stuk minder overtuigend. Ze beseften dat deze oorlog zonder steun van onder meer Amerika, anders had kunnen aflopen. Het optimisme van na de Zesdaagse oorlog was volledig verdwenen. Religieuze Joden vroegen zich af of ze niet te veel op eigen kracht hadden vertrouwd en riepen iedereen op tot berouw en inkeer. De Arabieren waren ondanks hun verliezen juist optimistisch en vertrouwde er op dat ze een volgende oorlog met hulp van allah zouden winnen.   PLO Nadat Israël in de Zesdaagse Oorlog het beheer over de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook had gekregen, vestigde de PLO zich in Jordanië. Van daaruit pleegde ze vele afvallen op Israëlische doelen. Meestal waren onschuldige burgers het slachtoffer. Geen middel werd geschuwd om hun doel de vernietiging van Israël te bereiken. Toen de PLO meer en meer macht kreeg in Jordanië besloot de koning van Jordanië ze het land uit te jagen,. Ze vluchtte naar Libanon om daar hun strijd tegen Israël voort te zetten. In 1982 viel het Israëlische leger Libanon binnen met als doel de militaire macht van de PLO te breken. Dat lukte en de PLO moest weer vluchtten ditmaal naar Tunesië. De actie van de Israëliërs duurde wel veel langer dan gedacht en eiste veel slachtoffers. Intifada Vanaf eind 1987 kreeg Israël te maken met gewelddadige onlusten. Palestijnse jongeren. gingen soldaten te lijf met stenen en brandbommen. Het viel voor het Israëlische leger niet mee om de orde te herstellen. De PLO wist gebruik te maken van de chaotische situatie. In Israël zelf verstevigde ze haar positie onder meer door Palestijnse tegenstanders van de PLO uit te schakelen. Buiten Israël deed de PLO zich voor als een organisatie die streeft naar vrede. Daarmee kregen ze internationale steun.   De Oslo-akkoorden Hoewel de beide partijen gezegd hadden nooit met elkaar te gaan onderhandelen, gingen ze in het diepste geheim toch met elkaar in gesprek" Deze gesprekken leidden in 1993 tot de Oslo-akkoorden. De PLO erkende Israël en zei er niet meer naar te streven Israël te vernietigen. Israël erkende de Palestijnse Autoriteit (PA) als vertegenwoordiger van de Palestijnen en beiden komen overeen om alle geschillen via onderhandelingen op te lossen De overeenkomsten leidden er onder meer toe dat de PA al in 1998 het gezag had over 40% van de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. In plaats van vrede luidden de akkoorden echter een tijd in van nog meer aanslagen. Vooral fundamentalistische moslims zijn namelijk fel tegen de onderhandelingen met Israël. Ook in Israël is er verzet tegen de akkoorden. Dat leidde er zelfs toe dat in 1995 een extreem rechtse Jood de Israëlische premier Rabin, een voorstander van de onderhandelingen, doodschoot. Ondertussen werden de werkelijke bedoelingen van Arafat de leider van de PLO, steeds duidelijker. Hij bleef de terroristische acties steunen en zei in zijn toespraken voor Arabieren dat zijn uiteindelijke doel nog steeds de vernietiging van heel Israël is. In de 10 jaar na tekening van de Oslo-akkoorden vallen er ruim 1250 doden door Palestijns- terroristische aanslagen.   Tweede intifada Een grote kans op vrede deed zich voor onder premier Barak van Israël. Hii was bereid aan bijna alle eisen van Arafat te voldoen. Toch liet Arafat opnieuw een kans liggen om een Palestijnse staat te vestigen. In plaats daarvan brak de tweede Intifada uit. Israël werd overspoeld door een golf van terreur. Zelfs kinderen werden ingezet om de Israëlische soldaten aan te vallen. De Israëlische overheid besefte dat ze niet langer de veiligheid van hun burgers in gevaar kon brengen door te onderhandelen met de  Palestijnen. Veiligheid komt voorop te staan. Er werd begonnen met de bouw van een veiligheidshek. Die moet voorkomen dat zelfmoordenaars ongehinderd hun aanslagen kunnen uitvoeren. Daarnaast schakelde Israël diverse kopstukken van terreurorganisaties uit.   Ontmantling In 2005 besloot Israël alle nederzettingen in de Gazastrook af te breken, De Joodse bewoners werden gedwongen hun huizen te verlaten. Direct daarna werden alle woningen met de grond gelijk gemaakt. Vanaf dat moment staat de Gazastrook volledig onder Palestijns beheer. De Israëlische overheid, onder leiding van Ariel Sharon, geeft aan dat zij met deze stap het vredesproces weet nieuw leven hoopt in te blazen. De Palestijnen zien de terugtrekking als een overwinning. Reden dus om door te gaan, met de aanslagen. Enkele dagen na de terugtrekking blaast de eerste zgn. zelfmoordenaar zich op. Bron: Christenen voor Israël